Onlangs overleed Appie Baantjer, de schrijver van de detectives rond inspecteur de Cock. Afkomstig uit Urk ging hij als diender in Amsterdam werken op het bureau Warmoesstraat. Dankzij zijn christelijke opvoeding hield hij zich staande temidden van de ellende die hij aantrof. In een interview heeft hij ooit gezegd: ‘Als een agent de Tien Geboden kent, is dat volgens mij voldoende’.

De rivier is voor ons ‘een probleem voor bruggenbrouwers’, maar in andere delen van de wereld is het ‘de bruine god; onverzoenlijk behoudt hij zijn grillen en driften en vernielt’ (T.S. Eliot). Zo’n rivier is de Indus in Pakistan, die is aangezwollen en een furie is geworden die overstroomt en mensen, huizen en bezittingen mee sleurt en vernietigt. Een ramp, die voor ouderen wellicht de ramp van dat andere water – de zee-  in herinnering zal brengen, waar wij eens door de bedreigd werden. Onnoemlijk veel Pakistani treuren om de doden, zijn berooid achtergebleven en vrezen verder onheil.

Na verkenningen over rechts en links, daarna dwars door het midden en ten slotte paarsgekleurd, lijkt er nu toch schot in de formatie te komen. Het gaat aan op een rechts minderheidskabinet of - zo u wilt - een bijzonder meerderheidskabinet. CDA en VVD zullen het hart gaan vormen en bewindslieden leveren. Wilders en zijn PVV gedogen en mogen vanaf stuurboord roepen wat zij willen. Er is naar verluidt een ferme wil aanwezig bij alle betrokkenen.

Onlangs werd aan de informateurs een brief aangeboden, waarin gevraagd werd om in de onderhandelingen ervoor te pleiten blijvend te investeren in armoedebestrijding en duurzame ontwikkeling wereldwijd.
Ook ik heb mijn handtekening onder die brief gezet. Omdat ik het een goede brief vind. De brief is niet zweverig; er worden een negental concrete en wat mij betreft rake punten in genoemd. Ze spreken voor zichzelf.  

De kiezer heeft gesproken. Kan hier ook een regering uit voortkomen die spreekt?
Het CDA heeft een dramatisch verlies geleden. De houdbaarheidsdatum van ministerpresident Balkende was kennelijk verstreken. Anders is de zware afstraffing niet te verklaren. Het land mag Balkenende dankbaar zijn voor zijn onvoorstelbare inzet. Hij kan met ere gaan. Het partijbestuur heeft echter onvoldoende ingezien dat ‘het gras verdort, de bloem verwelkt’.